Günümüzde yalnızlık, çoğu zaman olumsuz bir durum olarak görülüyor. İnsanlar sürekli bir meşguliyet içinde olmalıymış, hep birileriyle vakit geçirmeliymiş gibi bir algı var. Sosyal medyada herkes bir yerlere yetişiyor, kalabalık masalarda kahkahalar atıyor, sürekli paylaşım yapıyor. Sanki yalnız kalmak eksiklik, hatta başarısızlık gibi gösteriliyor. Oysa yalnızlık, bir zorunluluk değil de bilinçli bir tercih olduğunda insana iyi gelir, hatta iyileştirici bir güce bile sahip olabilir.
Kendi başımıza kaldığımızda, kendimizle gerçekten vakit geçirdiğimizde, iç dünyamızdaki sesleri daha net duyarız. Yalnız başına bir kahve içmek, kitap okumak, uzun bir yürüyüş yapmak, tek başına sinemaya gitmek… Bunlar sadece birer aktivite değil, insanın kendi ruhunu anlaması, duygularıyla yüzleşmesi için bir fırsattır. Çünkü çoğu zaman kalabalıklar içinde kendimizi kaybederiz. Başkalarının beklentilerine göre hareket eder, kendi iç sesimizi bastırırız. Oysa yalnızlık, iç sesimizi yeniden duymamızı, kendimizi tanımamızı sağlar.
Modern dünyada insan, hep bir şeylerin peşinde koşarken kendisini ihmal edebiliyor. İş yoğunluğu, sosyal hayatın temposu, sürekli bir şeyleri yetiştirme telaşı derken, insan kendisine ayıracağı zamanı lüks olarak görmeye başlıyor. Oysa psikolojiye göre, bireyin kendisiyle kaliteli vakit geçirmesi, zihinsel sağlığı için çok önemli. Yalnızlık, zihni dinlendirir, farkındalığı artırır ve duyguları daha iyi anlamayı sağlar. Kendiyle baş başa kalamayan insan, iç dünyasını da ihmal eder ve bir noktada tükenmişlik hissi yaşayabilir.
Belki de asıl sorun, yalnız kalmaktan değil, onun getirdiği sessizlikle ne yapacağımızı bilememekten korkmamızdır. Oysa yalnızlık, insanın kendisiyle kurduğu en samimi ilişkidir. Başkalarına yetişmek yerine, kendi ruhumuzla tanıştığımızda hayat daha anlamlı hale gelir. Çünkü insan en çok, kendini gerçekten duyabildiğinde özgürleşir.
Ayşegül Satıcı 