İnsanın en büyük ihtiyaçlarından biri, aidiyet hissi ve başkalarıyla güçlü bağlar kurabilmektir. Modern psikoloji, bireyin ruhsal sağlığının büyük ölçüde sosyal ilişkilerine bağlı olduğunu vurgular. Ancak insanların kalpten bir bağ kurması, yalnızca maddi etkenlerle açıklanamaz. Enfâl Suresi’nin 63. ayeti de bunu hatırlatır: “Müminlerin kalplerini birbirlerine O ısındırdı. Yoksa yeryüzünde ne varsa sen hepsini harcasaydın yine de onların kalplerini (böylesine) ısındıramazdın. Lâkin Allah, kalplerini kaynaştırdı.”
Bu ayet, samimi ve derin bağların yalnızca dünyevi imkanlarla değil, daha güçlü ve içsel bir etkenle oluştuğunu gösterir. Bazen birine her türlü iyiliği yaparız ama arada soğukluk hissedebiliriz. Öte yandan, çıkar ilişkisi olmaksızın ruhen yakınlık duyduğumuz kişilerle güçlü bir bağ kurabiliriz. Bu, sevgi ve güvenin maddi araçlardan bağımsız bir şekilde var olabileceğini gösterir.
Psikolojik açıdan bakıldığında, iç huzur ve sosyal uyumun temelinde insanın kendi iç dünyasıyla barışık olması ve kalbinde sevgiye yer açabilmesi yatar. Kırgınlıkları ve önyargıları bir kenara bırakıp içsel bir bağ kurduğumuzda, ruhumuz da hafifler. Kalplerin kaynaşması, sağlıklı ilişkilerin temelidir. Sevgi, şefkat ve güven olmadan bireyler birbirine yabancılaşır; ne kadar çaba harcansa da gerçek bir birliktelik sağlanamaz.
Bu yüzden insanın ruhsal sağlığını koruması ve anlamlı ilişkiler kurabilmesi için kalbinin açık olması gerekir. Gerçek dostluklar, güvenli bağlar ve güçlü birliktelikler, yalnızca dışsal çabalarla değil, içsel bir uyum ve samimiyetle mümkün hale gelir.
Ayşegül Satıcı 