Son zamanlarda, hem kendi yaşantımda hem de dertleştiğim insanlarda ortak bir sorun fark ettim: ilişkilerde denklik problemi. İlk bakışta önemsiz gibi görünen yaş, ekonomik durum, eğitim seviyesi, hayat görüşü, hassasiyet farkı gibi detaylar, zamanla ciddi iletişim sorunlarına dönüşebiliyor. Üstelik bu farklar, taraflardan birine değersiz hissettirecek kadar derinleşebiliyor.
İnsan her anlamda kendine denk birini bulmak istiyor ama bu gerçekten zor. Çünkü hayatlarımız çok katmanlı ve her noktada tam bir uyum yakalamak neredeyse imkânsız. İşte tam da bu noktada, kendimce bir yöntem geliştirdim: mesafeli samimiyet.
Bu ne demek? İnsanlarla samimi ama belli bir mesafeyi koruyarak ilişki kurmak. Ne çok yakın olup hayal kırıklığına sürükleniyorsunuz ne de tamamen yabancı kalıyorsunuz. Bu mesafe, duygusal zararlardan koruyan bir kalkan gibi. Gereksiz beklentilere girmenizi ve sonucunda üzülmenizi engelliyor. İnsanları oldukları gibi kabul ederken, kendi sınırlarınızı da belirliyorsunuz.
Sonuç mu? Daha az hayal kırıklığı, daha az yıpranma, daha sağlıklı ilişkiler… Belki de denklik arayışında en büyük dengeyi, kendimizle kurduğumuz mesafede buluyoruzdur.
Ayşegül Satıcı 