Bugün birileri için dünyanın en mutlu günüydü…Bir baba, ilk kez bugün “baba” olduğunu öğrendi. Bir anne, ilk kez çocuğunu kucağına aldı.Bir öğrenci, en zorlu sınavından en yüksek notla geçti.Bir kalp, ilk kez “Seni Seviyorum” sözünü duydu sevdiğinden. Bir kişi, yıllardır beklediği iyi haberi sonunda aldı. Ve biri, kanseri yendiğini öğrendi…
Ama aynı gün, bir başkası annesini kaybetti.Bir diğeri babasını toprağa verdi. Bir başka yürek, evladının yokluğuyla tanıştı. Biri kanser olduğunu öğrendi. Biri yıllarca emek verdiği sınavdan kaldı. Biri, sevdiğinin onu aldattığını öğrendi…
Hayat böyle. Aynı gökyüzü altında, aynı güneşin altında…Birileri sevinçle sarılırken hayata, birileri yıkılıyor aynı anda. Ve ben uzun zamandır şunu fark ettim: En mutlu anlarımda içimde bir yer hep sessizce dua ediyor: “Şu an çok mutluyum, ama biliyorum bir yerlerde birileri çok üzgün…Rabbim onların kalbine de huzur ver.”
Ve en zor zamanlarımda da şöyle derim içimden: “Bugün benim için çok kötü bir gün olabilir… Ama biliyorum, bir yerlerde birileri çok mutlu. Rabbim bana da bu yükü taşıyacak güç ver, ve o mutluluktan nasibimi zamanla almayı nasip et.”
Çünkü her şey geçici … Bugün bir savaşın içindeyiz. Kimi kazanıyoruz, kimi kabulleniyoruz… Ama her gün, her birimiz kendi hikâyemizin kahramanıyız. Ve en karanlık gün bile, sabahı getirmek için vardır.
Bugün… Umarım kalbiniz ferah bir haberle, bir tebessümle, bir “iyi ki” ile karşılaşır. Umarım bu gün, sizin için güzel bir gün olur.
Ayşegül Satıcı 