Sessiz Bir Alkış

“Bazen en karanlık anlarımızda bile içimizde bir ışık vardır… sadece kendimize sarılmayı öğrenmemiz gerekir.”
Bu yazıyı uzun süre sadece kendime sakladım. Ama sonra düşündüm ki belki bir yerlerde benzer duyguları yaşayan biri vardır ve bu satırlarda kendine bir dost sesi bulur.
Yalnız değilsiniz.
Siz, pelerinleri olmayan süper kahramanlarsınız.

O zaman başlayalım Ayşegül’ün kısa mektubuna;,

Bazen kimsenin duymadığı bir yerde, sağ elimle ensemden aşağıya doğru hafifçe vurarak sırtımı sıvazlıyorum. Kendi kendime “Aferin sana Ayşegül,” diyorum. Sanki içimdeki küçük çocuk bir onaya ihtiyaç duyuyor ama artık o onayı dışarda aramıyorum. Kafamı çevirip sol omzuma bir öpücük konduruyorum, “Aferin sana,” diyorum bir kez daha. Sonra kollarımı birbirine dolayıp kendime sımsıkı sarılıyorum. “Aferin sana,” diye fısıldıyorum yeniden.

İçimde bir ses var, tanıdık bir ses. Bazen dışarıdan duymayı beklediğim güzel sözleri artık kendimden duyuyorum. Kendi podcastlerimi açıyorum mesela. Bir yandan dinliyor, bir yandan “Ahhh Ayşegül, ne güzel söylemişsin,” diyorum ve tüm kalbimle kendime inanıyorum. Günden güne daha çok motive oluyor, hayatıma kendi ışığımla devam ediyorum.

Kalabalıkların ortasında beni yalnız bırakan dostlarıma da teşekkür ederim bu vesileyle. Sırtım sıvazlanmadan, güzel sözler işitmeden de ayakta kalmayı bana öğrettiniz. Meğer ben hep kendi omzuma yaslanarak güç buluyormuşum.

Zaman zaman “Seninle vakit geçirmek çok keyifli,” “Seninle konuşunca kendime güvenim artıyor,” gibi sözler duyuyorum. Ama artık anladım ki, bunlar benim için yeterli değil. Bana iyi gelmeyen ilişkiler içinde kalmam mümkün değil. O yüzden, zarar veren ve samimiyetsiz iyiliklerin olduğu bu döngüden çekiliyorum. Herkes kendi iç sesini dinlemek ve kendi yükünü taşımak zorunda. Siz de yolunuzu bulun, belki profesyonel destekle ya da kişisel gelişimle dönüşümünüzü sağlayabilirsiniz. Ben ise artık kendi sınırlarımı koruyarak, bu yükü taşımayı bırakıyorum..

Ve ben, kıymetli Ayşegül… Kendime her zaman yetmeyi bildim. Kendi ayaklarımın üzerinde dimdik durmayı öğrendim. Dünya dönmeyi bıraksaydı bile ben yürümeye devam ederdim. İçimde sevgiyle ve huzurla büyüttüğüm Ayşegül, iyi ki varsın. Ne olursa olsun kendine inandın, kendine tutundun.

Sen süpersin. Gerçek bir süper kahramansın.