Mutluluk, çoğu zaman bir varış noktası gibi görülür. Ona ulaşınca huzur bulacağımızı, her şeyin yoluna gireceğini ve sonunda rahat bir nefes alacağımızı düşünürüz. Ancak mutluluk, gidilen bir yer değil; zihnimizin bir ürünü, bakış açımızın bir yansımasıdır. Ne kadar peşinden koşarsak, bazen o kadar uzağa gidebilir.
İnsan psikolojisi, mutluluğun dış etkenlere bağlı olduğu yanılgısına sıkça düşer. Daha iyi bir iş, daha güzel bir şehir, daha huzurlu bir ortam… Ancak, mutluluk koşullara bağlı olduğunda kalıcılığını yitirir. Bizi mutlu edecek şeyleri sürekli dışarıda aramak, içsel huzuru bulmamıza engel olabilir. Gerçekte mutluluk, dış dünyada aradığımız bir şey değil, içsel bir denge meselesidir.
Bazen kendimizi ait hissedebileceğimiz bir yer ararız. Evimizde hissettiğimiz huzuru ve rahatlığı dış dünyada yakalamaya çalışırız. Ancak, bu his mekanlardan bağımsızdır. Dış dünyada “evimiz” gibi hissettiren yerler aramak yerine, kendi içimizde bir yuva inşa etmeyi denemeliyiz.
Mutluluk, zihnimizin ürettiği bir algıdır. Gerçek huzuru yakalayabilmek için, olaylara nasıl baktığımızı sorgulamalı ve anda kalmayı öğrenmeliyiz. İç dünyamızla barış içinde olduğumuzda, mutluluğun bir varış noktası olmadığını; zaten içimizde olduğunu fark ederiz.
Ayşegül Satıcı 